Wat een studentje van het leven weet.

Toen ik aan Joyce vroeg of ze een blog-uitwisseling wilde doen, vertelde ik dat ik graag meerdere perspectieven op het leven laat zien. Want "wat weet een studentje nou van het leven?" Daar was ze eigenlijk wel benieuwd naar. Ik ook. Want ik heb nooit een huis gekocht, ik heb nooit een kind op de wereld gezet, ben niet getrouwd laat staan gescheiden, heb nooit de wereld rondgereisd. Oke, ik studeer. Specifieker gezegd studeer ik al bijna zeven jaar. in die tijd kun je een heleboel kennis in je opnemen, en dat doe ik ook. Maar is die kennis nou altijd zo zinvol voor je toekomstige bestaan?

Het antwoord is nee. Nadenken over het heelal bijvoorbeeld, maakt me misselijk. Ik vind het begrijpen van de Nederlandse politiek al lastig, laat staan de wereld. Laat staan meer. Het feit dat er een oneindigheid aan ruimte is, vind ik juist heel vernauwend. Waarom is het universum zo groot en een mensenleven zo klein? Wat zal de impact van mijn bestaan zijn? Op school leerde ik dat de kans op buitenaards leven heel groot is, maar dat we deze wezens nooit zullen bereiken omdat we de afstand niet kunnen overbruggen. Wat voor een bestaanssoort zijn we dan?

 Hoi! Welkom in mijn af en toe pessimistische hoofd. Deze filosofische implosie ontregelt het zooitje wel eens, waardoor alle motivatie die ik ooit gespaard heb in mijn schoenen zakt. Deze gedachten zorgen er voor dat ik 's ochtends niet mijn bed uit kom, of dat ene leuke ding toch niet ga doen. Want het heeft toch allemaal geen zin, denk ik dan.

 En op dat exacte moment wordt er een overlevingsmachine in gang gezet. Sommigen zeggen dat het iets biologisch is. Ik heb er inmiddels zelf een verklaring aan gebreid. Want juist als je niks doet, wordt het verschil met de rest van de wereld groter. De wereld gaat namelijk door. Het universum gaat door. Mensen zetten kinderen op de wereld, andere mensen hebben de leeftijd bereikt waarop ze sterven. Hiervan weet ik trouwens dat het biologisch is, ik heb het met eigen ogen gezien. En hoe vaker je geconfronteerd wordt met deze wisselwerking, hoe harder je beseft dat jij ook in deze biologische machine zit. Je. Moet. Door.

 Wat zouden we zijn als we wisten dat we nooit dood zouden gaan? Waarschijnlijk zou ik dan nog veel vaker in mijn bed blijven liggen. De motivatie om iets van je leven te maken vervalt omdat het leven toch voor eeuwig zou zijn. Mensen gaan niet studeren, want ze verkrijgen alle wereldkennis toch wel. Sporten om jezelf gezond te houden? Nah. Plannen? Wat een grap. Het feit dát het leven eindigt, maakt het leven juist zo interessant. Het geeft een deadline aan alles wat je wil doen.

 Ja, je bent immens klein. Maar zoals het universum blijft draaien, kun jij ook blijven draaien. Je begint met het maken van impact door zin aan het leven te geven. Je krijgt kinderen. Je aanbidt een God. Je zorgt dat je een gezond lichaam hebt of je begint aan een semi-filosofische blog zoals ik nu doe. Je brengt je ideeën en handelingen (misschien wel onbewust) over op anderen en helpt ze om hun eigen zin aan het leven te geven. Sommigen zullen streven naar een wereldwijde en lange termijn impact door bemande raketten naar Mars te sturen. Sommigen moedigen hun vrienden en familie aan als het even zwaar wordt. Maar we doen het jongens, we creëren impact! Een goede reden om 's ochtends tóch dat bed uit te komen.

 Dus nee, niet alle informatie die ik heb opgedaan is relevant voor mijn toekomstige beroep. Het leven om de studie heen geeft juist waarde aan de kennis die je op een onderwijsinstelling opdoet. Daarvan heb ik geleerd dat wat we ook doen en hoe klein we ons ook voelen, we altijd impact kunnen maken. Of je nu 24 jaar bent, of 39 of 78 of 105. Elk moment is een goed moment om (weer) te beginnen. En dat is wat dit studentje van het leven weet.

 

 

 

Dit geweldige artikel is geschreven door Manon van howyoudoing.nl. Thanks Manon!

 

Wil je nog meer inspiratie en meer weten over Howyoudoing.nl? Klik dan gauw op de link. Veel leesplezier!